هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه بیانگر عشق عمیق و فداکاری عاشقان به معشوق است. عاشقان در این شعر، خود را فدای معشوق میکنند و جهان را در برابر او ناچیز میشمرند. آنها با یاد معشوق شب را به صبح میرسانند و از عشق فریاد میکشند. شاعر از معشوق میخواهد که به این عاشقان رحم کند، چرا که آنها در راه عشق مجروح و دلآزرده شدهاند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۱۱۴ - عشاق، هوای رخ زیبای تو دارند
عشاق، هوای رخ زیبای تو دارند
زانروی چو منصور همه بر سر دارند ۱
رحم آر به جان و دل این قوم که در عشق
مجروح و دل آزرده و بیمار و نزارند ۲
هیچ است جهان در نظر همت ایشان
غیر از تو کسی در دو جهان هیچ ندارند ۳
با یاد تو شب تا به سحر با دل پرسوز
فریاد ز جان هر نفس از عشق برآرند ۴
کردند شمار همه کس در ره عشقت
از هیچ کسان نیز مرا هم نشمارند ۵
گفتی به نسیمی که به جان طالب مایی
ای دولت آندم که مرا با تو گذارند ۶
زانروی چو منصور همه بر سر دارند ۱
رحم آر به جان و دل این قوم که در عشق
مجروح و دل آزرده و بیمار و نزارند ۲
هیچ است جهان در نظر همت ایشان
غیر از تو کسی در دو جهان هیچ ندارند ۳
با یاد تو شب تا به سحر با دل پرسوز
فریاد ز جان هر نفس از عشق برآرند ۴
کردند شمار همه کس در ره عشقت
از هیچ کسان نیز مرا هم نشمارند ۵
گفتی به نسیمی که به جان طالب مایی
ای دولت آندم که مرا با تو گذارند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۶۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۳ - آنان که به تقلید مجرد گرویدند
گوهر بعدی:شماره ۱۱۵ - کیست که از ره کرم حاجت ما روا کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.