شماره ۱۳۷ - شبی که ماه من از مطلع جمال برآید

شبی که ماه من از مطلع جمال برآید
مه تمام ببینی که با کمال برآید ۱

نهال سرو بلندت به روضه گر بخرامد
درخت سدره و طوبی ز اعتدال برآید ۲

نقاب سنبل مشکین ز برگ لاله برافکن
میان باغ که تا گل ز انفعال برآید ۳

به پیش روی تو مه گفت می روم که برآیم
چو مهر، دارد اگر خاطر زوال، برآید ۴

بود به مصحف رویت تفألم همه، زانرو
همیشه سوره یوسف مرا به فال برآید ۵

خیال قد تو برمی زند سر از دلم آری
میان دل، الف، ای سرو ناز، دال برآید ۶

اگر چو اهل زمینت ملک جمال ببیند
ز قدسیان سما «جل ذوالجلال » برآید ۷

دمید گرد لب روح پرورت خط مشکین
چو سبزه ای که ز سر چشمه زلال برآید ۸

ز شمع روی تو تابی بر آفتاب اگر افتد
به ابروی تو که پیوسته چون هلال برآید ۹

میان صومعه بیتی از این غزل چو بخوانند
هزار ناله مستانه ز اهل حال برآید ۱۰

نسیمی از دهنت می دهد نشان حقیقت
که را رسد که جز او گرد این خیال برآید ۱۱