شماره ۱۳۶ - گر ماه من شبی چون تابان قمر برآید

گر ماه من شبی چون تابان قمر برآید
باشد سر زوالش خورشید اگر برآید ۱

باد صبا چو زلفش برهم زند ز سودا
دور از رخ چو ماهش دودم ز سر برآید ۲

جان بردن از فراقش نتوان به هیچ رویی
زین شام تیره یک شب صبحم اگر برآید ۳

کام دل از تو مشکل گفتم برآید اما
گر باشدت به رحمت با ما نظر برآید ۴

هردم خیال یارم چون بگذرد به خاطر
فریاد در دل افتد آه از جگر برآید ۵

در عشق ماهرویان، عاشق عجب نباشد
از نام و ننگ و تقوی وز خواب و خور برآید ۶

هرکس به جست و جویی در بحر آرزویت
تا خود که را به طالع روزی گهر برآید ۷

هیهات اگر چو رویت تا انقراض عالم
بر چرخ آفرینش ماه دگر برآید ۸

ناصح چرا ز عشقش، گوید، حذر نکردی
کس با قضا، بگو، چون ای بی بصر! برآید ۹

روزی که قامتش را گیرم به بر ولیکن
باشد خلاف عادت گر سرو در برآید ۱۰

بر دار عشق جانان چون بررود نسیمی
آوازه اناالحق از خشک و تر برآید ۱۱