شماره ۱۶۳ - ای صورت جمالت بر لوح جان منقش

ای صورت جمالت بر لوح جان منقش
هستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش ۱

تابنده همچو رویت، دلجوی همچو قدت
ماهی که دید روشن؟ سروی که دید سرکش؟ ۲

گفتم ز چین زلفت دل را نگاه دارم
ابروت گفت نی نی، کردی غلط به هر شش ۳

کیش دلم ز چشمت ای ماه حاجب ابرو
پر تیر غمزه بادت پیوسته همچو ترکش ۴

دل در خلاص عشقت، صافی شده است و خالص
ز آتش چه باک دارد قلب سلیم بی غش؟ ۵

می کاهم از دل و جان، چون شمع از دل خود
کاهش نمی پذیرد مهر بتان مهوش ۶

سر اناالحق از ما، چون گشت آشکارا
منصور مست را گو ما را به دار برکش ۷

خوش کرده ای به بویش ای باد وقت ما را
ای باد! باد وقتت دایم چو وقت ما خوش ۸

حسن رخ چو ماهش از زلف می فزاید
بنما مهی که او را خوبی فزاید ابرش ۹

در باغ حسن خوبان تا بود و هست و باشد
سی و دو باد و خاکم، سی و دو آب و آتش ۱۰

خط تو را نسیمی نامش نهاد ریحان
سهوی است این محقق بر سهو او قلم کش ۱۱