شماره ۱۹۰ - منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانم

منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانم
منم آن خجسته مهری که بر اوج لامکانم ۱

منم آن سپهر حشمت که برای کسب دولت
نهد آفتاب گردون رخ و سر بر آستانم ۲

منم آن امیر کشور که همیشه در دیارم
قمر است شحنه شب زحل است سایه بانم ۳

منم آن کلام صادق که بود ز ریب خالی
منم آن کتاب ناطق که صفات خویش خوانم ۴

منم آن همای رفعت که فراز عرش پرم
منم آن جهان معنی که برون از این جهانم ۵

منم آن که شاه و سلطان کند از درم گدایی
منم آن که مهر گردون کله است و سایه بانم ۶

منم آن که فرق فرقد به قدم همی سپارم
منم آن که بر دو عالم سر و دست برفشانم ۷

منم آن لطیف ساقی که به عاشقان سرخوش
رخ حور می نمایم می روح می چشانم ۸

(منم آن شکر حدیثی که به نطق چون درآیم
رخ و زلف ماهرویان سخن است و ترجمانم) ۹

منم آن شریف گوهر که ز معدن حیاتم
منم آن شراب کوثر که به جوی جان روانم ۱۰

منم آن ز دیده غایب که همیشه در حضورم
منم آن وجود ظاهر که ز دیده ها نهانم ۱۱

منم آن ره سلامت که صراط نام دارم
منم آن بهشت باقی که نعیم جاودانم ۱۲

منم آن که اندر اشیا شده ام به حرف پیدا
ز رموز وحی بگذر که من این زمان عیانم ۱۳

سخن از قدیم و حادث مکن ای حکیم رسمی
که من آن وجود فردم که هم اینم و هم آنم ۱۴

تو چو عیسی ای نسیمی همه گرچه روح و جانی
منم آن که روح روحم، منم آن که جان جانم ۱۵