هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر به توصیف زیبایی و کمال معشوق می‌پردازد و از عشق و جمال او سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند چرخ، سیاره، آفتاب و ماه، به تمجید از معشوق پرداخته و عشق خود را به او ابراز می‌دارد. همچنین، در برخی ابیات به مفاهیم عرفانی مانند هدایت و ضلالت نیز اشاره شده است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۲۱۷ - نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسن

نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسن
ملک صفت بشری چون تو در نهایت حسن ۱

چه صورتی! چه جمالی! علیک عین الله
کمال حسن همین است و حد غایت حسن ۲

از آفتاب جمالت زوال بادا دور
کز او به اوج رسید آفتاب رایت حسن ۳

ز خسروان ملاحت تویی بعون الله
شهنشهی که بر او ختم شد ولایت حسن ۴

مرا ز دانش و عقل این قدر کفایت بس
که تابع سخن عشقم و کفایت حسن ۵

رخ چو ماه تو است آن که هست در شأنش
نزول سوره لطف و در او روایت حسن ۶

کجا برم من بیدل ز جور خوبان داد
که خوبرو همه جا هست در حمایت حسن ۷

خرد به توبه مرا ره نمود و عشق به حسن
زهی ضلالت عقل و زهی هدایت حسن ۸

ملولم از دم واعظ، کجاست اهل دلی؟
که همچو گل ورقی خواند از روایت حسن ۹

ز عشق مست شوی چون نسیمی ای زاهد!
اگر به سمع رضا بشنوی حکایت حسن ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۱۶ - من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدن
گوهر بعدی:شماره ۲۱۸ - ساقی! نسیم وقت گل آمد شتاب کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.