شماره ۲۴۷ - باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداخته

باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداخته
وز عنبر تر برقعی بر آفتاب انداخته ۱

شیرین لب جان پرورش بشکسته بازار شکر
سودای چشمش مستی ای اندر شراب انداخته ۲

ای سنبلت روز مرا از چهره چون شب ساخته
وی غمزه ات بخت مرا در دیده خواب انداخته ۳

تا دیده صورتگران حیران بماند در رخت
هست از خیالت نقش ها در خاک و آب انداخته ۴

ای موسی یوسف لقا در خیمه میقات ما
زلف تو از هر جانبی پنجه طناب انداخته ۵

ای رشته جان مرا زلف جهانسوز رخت
از طره عنبرشکن در پیچ و تاب انداخته ۶

از عشق رویت در جهان، ای آفتاب عاشقان
سر تا قدم گنجم ولی خود در خراب انداخته ۷

این آتش قدسی مرا هرگز نخواهد کم شدن
سوزی که هست آن از توام در جان کباب انداخته ۸

این شربت قند لبت در آرزوی وصل خود
چندین هزاران تشنه را سر در سراب انداخته ۹

ما را به زهد ای مدعی! دعوت مکن بیهوده چون
هست آنکه عاشق می شود چشم از ثواب انداخته ۱۰

ای از بیاض عارضت زلف سیه دل روز و شب
جان من آشفته را در اضطراب انداخته ۱۱

ای برده زلف کافرت آرام و عقل مرد و زن
وی چشم جادویت فغان در شیخ و شاب انداخته ۱۲

ای بر درت کاف کنف انوار کوکب ریخته
وی پیش مرجانت صدف در خوشاب انداخته ۱۳

تا بوی زلف و عارضت شد با نسیمی همنفس
بر آتشت آهو و گل مشک و گلاب انداخته ۱۴