غزل ۷۹۹ - ای در میان جانم وز جان من نهانی

ای در میان جانم وز جان من نهانی
از جان نهان چرایی چون در میان جانی ۱

هرگز دلم نیارد یاد از جهان و از جان
زیرا که تو دلم را هم جان و هم جهانی ۲

چون شمع در غم تو می‌سوزم و تو فارغ
در من نگه کن آخر ای جان و زندگانی ۳

با چون تو کس چو من خس هرگز چه سنجد آخر
از هیچ هیچ ناید ای جمله تو، تو دانی ۴

در خویش مانده‌ام من جان می‌دهم به خواهش
تا بو که یک زمانم از خود مرا ستانی ۵

گفتی ز خود فنا شو تا محرم من آیی
بندی است سخت محکم این هم تو می‌توانی ۶

عطار را ز عالم گم شد نشان به کلی
تا چند جویم آخر از بی نشان نشانی ۷