غزل ۸۰۴ - دردی است درین دلم نهانی

دردی است درین دلم نهانی
کان درد مرا دوا تو دانی ۱

تو مرهم درد بی‌دلانی
دانم که مرا چنین نمانی ۲

من بندهٔ بی کس ضعیفم
تو یار کسان بی کسانی ۳

گر مورچه‌ای در تو کوبد
آنی تو که ضایعش نمانی ۴

از من گنه آید و من اینم
وز تو کرم آید و تو آنی ۵

یا رب! به در که باز گردم
گر تو ز در خودم برانی ۶

از خواندن و راندنم چه باک است
خواه این کن و خواه آن تو دانی ۷

گویم «ارنی» و زار گریم
ترسم ز جواب «لن ترانی» ۸

پیری بشنید و جان به حق داد
عطار سخن مگو که جانی ۹