غزل ۸۰۵ - ترسا بچهٔ لولی همچون بت روحانی

ترسا بچهٔ لولی همچون بت روحانی
سرمست برون آمد از دیر به نادانی ۱

زنار و بت اندر بر ناقوس ومی اندر کف
در داد صلای می از ننگ مسلمانی ۲

چون نیک نگه کردم در چشم و لب و زلفش
بر تخت دلم بنشست آن ماه به سلطانی ۳

بگرفتم زنارش در پای وی افتادم
گفتم چکنم جانا گفتا که تو می‌دانی ۴

گر وصل منت باید ای پیر مرقع پوش
هم خرقه بسوزانی هم قبله بگردانی ۵

با ما تو به دیر آیی محراب دگر گیری
وز دفتر عشق ما سطری دو سه برخوانی ۶

اندر بن دیر ما شرطت بود این هر سه
کز خویش برون آیی وز جان و دل فانی ۷

می خور تو به دیر اندر تا مست شوی بیخود
کز بی خبری یابی آن چیز که جویانی ۸

هر گه که شود روشن بر تو که تویی جمله
فریاد اناالحق زن در عالم انسانی ۹

عطار ز راه خود برخیز که تا بینی
خود را ز خودی برهان کز خویش تو پنهانی ۱۰