غزل ۸۱۳ - چارهٔ کار من آن زمان که توانی

چارهٔ کار من آن زمان که توانی
گر بکنی راضیم چنان که توانی ۱

داد طلب کردم از تو داد ندادی
گر ندهی داد می‌ستان که توانی ۲

گفته بدی من ندانم و نتوانم
داد تو دادن یقین بدان که توانی ۳

گر به سر زلف دل ز من بربودی
باز ده از لب هزار جان که توانی ۴

دل چه بود خود که جان اگر طلبی تو
حکم کنی بر همه جهان که توانی ۵

ماه رخا پرده ز آفتاب برانداز
وین همه فتنه فرو نشان که توانی ۶

جملهٔ آزادگان روی زمین را
بنده کن از چشم دلستان که توانی ۷

جملهٔ دل مردگان منزل غم را
زنده کن از لعل درفشان که توانی ۸

یک شکر از لعل تو اگر بربایم
عذر بخواهی به هر زبان که توانی ۹

گر ز تو عطار خواست بوس و کناری
هیچ منه داو در میان که توانی ۱۰