شمارهٔ ۷۱ - این چند بیت از آخر یک قصیده بدست آمد

نگین خاتم جم داشت لعل فرخ تو
سزای دست همایون شه بد آن گوهر ۱

ازین قبل ز پی بوسه بر لب تو نهاد
بلند دست خود آن شهریار نام آور ۲

شنیده ام که چو آن لعل گوهرآگین یافت
درون لجه دریای دست شاه گذر ۳

دو آبشار ز چشم تو اندران دریا
چو زنده رود روان شد همی ز لؤلؤتر ۴

وز التقای دو دریای موجزن مردم
زهر کرانه نمودند عاقلانه حذر ۵

یکی دو دست گهربار شهریار کریم
یکی دو لعل گهر بیز مرد دانشور ۶

کف ستوده والا مظفرالدین شاه
لب مفرح عبدالمجید دین پرور ۷

یکی چو بحری مواج از تلاطم جود
یکی محیطی زخار از میاء هنر ۸

تو ای بفضل و معارف درین جهان معروف
تو ای بدانش و فرهنگ در زمانه سمر ۹

جهان خدای چنانت بزرگ کرده که شاه
همی دعای تو گوید بوقت شام و سحر ۱۰

دعای شاه بجان تو مستجابستی
چنانکه در حق امت دعای پیغمبر ۱۱