شماره ۱۰۰ - خدای جل جلاله برای اسمعیل

خدای جل جلاله برای اسمعیل
ز باغ خلد فرستاد فدیه سوی خلیل ۱

ولی ببار ولیعهد شه که طعنه زند
بباغ خلد و صبا اندر او چو جبرائیل ۲

مرا فرستاد ایزد برای قربانی
بخاکپای، که هستم سلیل اسماعیل ۳

خدایگانا شاها منم که جان و تنم
ببار تست فدا و براه تست سبیل ۴

بریز خون من اندر رکاب خویش که کس
نخواهد از تو دیت بل نپرسد از تو دلیل ۵

فدائی تو نباشد قتیل بل باشند
کسان که جان نفشاندند و زنده اند قتیل ۶

اگر بمانم جودت بود حبیب و معین
وگر بمیرم فضلت شود ولی و وکیل ۷

یکی رواق است ایران زمین که اندر وی
تو نوربخش چراغی و دین حق قندیل ۸

کسیکه از تو گراید همی بجای دگر
بود مخالف قرآن و مؤمن انجیل ۹

ز درگه تو بجای دگر شدن باشد
بجوی و چشمه شدن از کنار دجله و نیل ۱۰

کجا دو دست تو بخشد یکیست سنگ و گهر
کجا که عزم تو جنبد یکی است پشه و پیل ۱۱

خصائل تو در اوراق فخر هر تاریخ
شمایل تو در آفاق صدر هر تمثیل ۱۲

زکوة و خمس ندانم کرا رسی که نماند
ز همت تو نه مسکین بجانه ابن سبیل ۱۳

شود بسوی تو هر جا غریب خسته دلیست
که هم پناه غریبی و هم شفای علیل ۱۴

ترا سزد که تفاخر کنی بجمع شهان
چنانکه کعبه تفاخر کند بقدس خلیل ۱۵

بدشمنانت بارد بلا ز چرخ چنانک
بقوم ابرهه بارید از آسمان سجیل ۱۶

فضای دهر تهی ماند از بداندیشت
چنانکه بیت مقدس ز آل اسرائیل ۱۷