غزل ۸۲۹ - به وادییی که درو گوی راه سر بینی

به وادییی که درو گوی راه سر بینی
به هر دمی که زنی ماتمی دگر بینی ۱

ز هرچه می‌دهدت روزگار عمر بهست
ولی چه سود که آن نیز بر گذر بینی ۲

ز دولتی به چه نازی که تا که چشم زنی
اثر نبینی ازو در جهان اگر بینی ۳

مساز قبهٔ زرین که تیز شمشیر است
سزای قبهٔ زرین که بر سپر بینی ۴

اگر سلوک کنی صد هزار قرن هنوز
چو مرد رهگذری جمله رهگذر بینی ۵

چو هر چه هست همه اصل خویش می‌جویند
ز شوق جملهٔ ذرات در سفر بینی ۶

چو کل اصل جهان از یک اصل خاسته‌اند
سزد که کل جهان را به یک نظر بینی ۷

مکن ز نفس تکبر تو چشم باز گشای
که تا همه شکم خاک سیم و زر بینی ۸

به باد بر زبر خاک گنجه چند کنی
که تا که رنجه شوی خاک بر زبر بینی ۹

چگونه پای نهی در خزانه‌ای که درو
به هر سویی که روی صد هزار سر بینی ۱۰

نه لحظه‌ای ز همه خفتگان خبر شنوی
نه ذره‌ای ز همه رفتگان اثر بینی ۱۱

ز بس که خون جگر می‌فروخورد به زمین
زمین ز خون جگر بسته چون جگر بینی ۱۲

اگر جهان همه از پس کنی نمی‌دانم
که در جهان ز دریغا چه بیشتر بینی ۱۳

درین مصیبت و سرگشتگی محال بود
که در زمانه چو عطار نوحه‌گر بینی ۱۴