شمارهٔ ۱ - هنگام جنگ عمومی در اتحاد اسلام فرماید

علی نمود مصفا جمال علم یقین را
فکند پرده ز رخسار ناز شاهد دین را ۱

علی ز تیغ شرربار و منطق گهر آگین
گسست عروه کفر و ببست حبل متین را ۲

نمود نصرت پیشینیان ز غیب ولیکن
رفیق شد بعلن پیشوای باز پسین را ۳

اگر نه ساقی کوثر علی شدی نچشیدی
حسینش از دم شمشیر خصم مآء معین را ۴

تبارک الله ازان شه که داد در ره یزدان
نگین و تاج و سر و پیکر و بنات و بنین را ۵

کسی که لعل لبش نایب نگین سلیمان
علی اکبرش از تشنگی مکید نگین را ۶

چو خورد سنگ عدو بر جبین روشن پاکش
برای شکر وسپاسش به خاک سود جبین را ۷

درین زمانه جزآن شه که را شناختی ایدون
که نام فرخش آراسته شهور و سنین را ۸

برای قوت دین شد که دید حصن ولایت
سنان و تیغ سنان را و زخم تیر حصین را ۹

تو نیز جان برادر بگیر دامن این دین
اگر مصدقی از راستی رسول امین را ۱۰

بزرگوار خدایا به جاه احمد و آلش
مکن خموش در ایران ما چراغ یقین را ۱۱

ز اتحاد برافروز شمع مجلس یاران
کزین چراغ بود روشنی سپهر و زمین را ۱۲

ایا برادر دینی رسیده وقت که ما هم
دهیم از سر اخلاص دست عهد و یمین را ۱۳

تو باش عاصم ناموس مسلمین و یقین کن
که کردگار جهان عاصم است دین و مبین را ۱۴