شماره ۱۳ - غلام همت آنم که خاک عشق سرشت

غلام همت آنم که خاک عشق سرشت
مرید فکرت آنم که راه انس نبشت ۱

خوشا دیار محبت که اندر آن وادی
طراز کعبه شود فرش عاکفان کنشت ۲

مکن ملامت و آزار بندگان خدای
که باغبان نه برای تو این درخت بکشت ۳

تو جامه پوش و بدرزی مدار بحث و مپرس
که بافت دیبه آن یا که تار و پودش رشت ۴

از آن بترس که با این غرور در محشر
ترا برند به دوزخ جهود را به بهشت ۵

درین معامله هم با خدا ستیزه مکن
که از گل تو، خم، کنند از ایشان خشت ۶

مرا عقیده بدل اندراست و جفت من است
ترا چکار که نیکو شماریش یا زشت ۷

تن من و تو رود در دو خاک تیره بگور
چنانکه قالب ما را حق از دو خاک سرشت ۸

صبا ز جانب این خسته با حیات بگو
که این بدیهه امیری بیادگار نوشت ۹