غزل ۸۳۷ - جان به لب آورده‌ام تا از لبم جانی دهی

جان به لب آورده‌ام تا از لبم جانی دهی
دل ز من بربوده‌ای باشد که تاوانی دهی ۱

از لبت جانی همی خواهم برای خویش نه
زانکه هم بر تو فشانم گر مرا جانی دهی ۲

تو همی خواهی که هر تابی اندر زلف توست
همچو زلف خویش در کار پریشانی دهی ۳

من چو گویی پا و سر گم کرده‌ام تا تو مرا
زلف بفشانی و از هر حلقه چوگانی دهی ۴

من کیم مهمان تو، تو تنگ‌ها داری شکر
می‌سزد گر یک شکر آخر به مهمانی دهی ۵

من سگ کوی توام شیری شوم گر گاه گاه
چون سگان کوی خویشم ریزهٔ خوانی دهی ۶

چون نمی‌یابند از وصل تو شاهان ذره‌ای
نیست ممکن گر چنان ملکی به دربانی دهی ۷

من که باشم تا به خون من بیالایی تو دست
این به دست من برآید گر تو فرمانی دهی ۸

کی رسم در گرد وصل تو که تا می‌بنگرم
هر دمم تشنه جگر سر در بیابانی دهی ۹

داد از بیداد تو عطار مسکین دل ز دست
دست آن داری که تو داد سخن دانی دهی ۱۰