شماره ۵۹ - بسفر رفت نگار من و من شیفته وار

بسفر رفت نگار من و من شیفته وار
در صف باغ شدم با دلی از غصه فکار ۱

دیدم اندر لب جو سنبل و گل نرگس مست
گرم نظاره و صحبت شده مانند سه یار ۲

چون مرا دیدند از دیده سرشک افشانم
بر رخ از دیده چو بر سبزه ترا بر بهار ۳

گفت سنبل که چو شد یار تو میدار مرا
جای آن زلف کج پر شکن غالیه بار ۴

گل سوری ز صفا گفت مرا ده بوسه
جای رخساره آن سیمتن لاله عذار ۵

گفت نرگس که چو از دیده او دور شدی
غم چشمانش بر چشم تر من بگمار ۶

گفتم ای سنبل زلف بت من بارد مشک
تونه مشکین بیغاره مزن دم زنهار ۷

ای گل سوری پیش رخ او چهره بپوش
که بود گل بر رخساره او خوار چو خار ۸

نرگسا چشم تو گیرنده و مست است ولی
نیست چون آهوی پیل افکن او شیرشکار ۹

چون پریچهره نگارم بچمن جلوه کند
شاهدان پیش جمالش همه نقشند و نگار ۱۰

چهره اش لعل بود سیم بنا گوش سپید
دیده اش مست بود ترک نگاهش بیدار ۱۱

زلف تاریک و شب و روز جهان زو روشن
چشم مخمور و دل و مغز مهان زو هوشیار ۱۲

دوش امیری به دلم گفت چرا در گردن
زلف لیلی وشی آویخته مجنون وار ۱۳

گفت پروانه آن شمع جهان افروزم
عاشق بدرم و جوینده او در شب تار ۱۴