غزل ۸۴۴ - از غمت روز و شب به تنهایی

از غمت روز و شب به تنهایی
مونس عاشقان سودایی ۱

عاشقان را ز بیخ و بن برکند
آتش عشقت از توانایی ۲

عشق با نام و ننگ ناید راست
ندهد عشق دست رعنایی ۳

عشق را سر برهنه باید کرد
بر سر چارسوی رسوایی ۴

بس که خفتند عاشقان در خون
تا تو از رخ نقاب بگشایی ۵

تا ز ما ذره‌ای همی ماند
تو ز غیرت جمال ننمایی ۶

در حجابیم ما ز هستی خویش
ما نهانیم و تو هویدایی ۷

هستی ما به پیش هستی تو
ذره‌ای هستی است هر جایی ۸

هستی ما و هستی تو دویی است
راست ناید دویی و یکتایی ۹

نیست عطار را درین تک و پوی
هیچ راهی به جز شکیبایی ۱۰