غزل ۸۴۹ - ترسا بچه‌ایم افکند از زهد به ترسایی

ترسا بچه‌ایم افکند از زهد به ترسایی
اکنون من و زناری در دیر به تنهایی ۱

دی زاهد دین بودم سجاده نشین بودم
ز ارباب یقین بودم سر دفتر دانایی ۲

امروز دگر هستم دردی کشم و مستم
در بتکده بنشستم دین داده به ترسایی ۳

نه محرم ایمانم نه کفر همی دانم
نه اینم و نه آنم تن داده به رسوایی ۴

دوش از غم فکر و دین یعنی که نه آن نه این
بنشسته بدم غمگین شوریده و سودایی ۵

ناگه ز درون جان در داد ندا جانان
کای عاشق سرگردان تا چند ز رعنایی ۶

روزی دو سه گر از ما گشتی تو چنین تنها
باز آی سوی دریا تو گوهر دریایی ۷

پس گفت در این معنی نه کفر نه دین اولی
برتو شو ازین دعوی گر سوختهٔ مایی ۸

هرچند که پر دردی کی محرم ما گردی
فانی شو اگر مردی تا محرم ما آیی ۹

عطار چه دانی تو وین قصه چه خوانی تو
گر هیچ نمانی تو اینجا شوی آنجایی ۱۰