شماره ۱۷۵ - خلق گویندم با بار گنه بر در میر

خلق گویندم با بار گنه بر در میر
چون دوی هست برون از در دوراندیشی ۱

گفتم ارمیر به جان من مسکین تازد
گر دریغ آرم از او، هست ز نادرویشی ۲

ریگ صحرا را بر جرم من افزونی نیست
لیک بخشایش او راست به جرمم بیشی ۳

عفو او برق و گناه من شرمنده چو ابر
برق از ابر پدید است که گیرد پیشی ۴

میر خصم است به بدخواه شهنشاه و مراست
با عدوی شه نه دوستی و نه خویشی ۵

شه پرست است دل وی نه خود و خویش پرست
گرچه باشد بری از بی خودی و بی خویشی ۶

به خدا سوگند ای میر که از خجلت تو
رگ و پی بر تن ماری کندم مونیشی ۷

ایزدت دست قوی داد و دل روشن پاک
که بدان نیکوئی آری و نکو اندیشی ۸

زین دل و دست محال است بدی زاید و شر
نرود کعبه پرست از پی آذر کیشی ۹

میش در جامه گرگان نشود هرگز لیک
بارها دیده ام از گرگ بیابان میشی ۱۰

فطرت و کیش تو بخشایش و فضل و هنر است
توئی آنکس که نکو فطرت و نیکو کیشی ۱۱

به دل و پنجه و نیرو نه ز کبر و جبروت
به دلیران همه غالب ز امیران پیشی ۱۲

دل تو منبع لطف و دل ما مخزن غم
ز تو دلجوئی شایان و ز ما دلریشی ۱۳

آمدم سوی تو میرا که به پاداش گنه
کشیم ور نکشی، می بکشد درویشی ۱۴

ای سپهسالار اینک سپه موت و حیات
تابع تو است که چون گوئی و چون اندیشی ۱۵