قصیده ۲۷ - مکن مدار برای من ای پسر روزه

مکن مدار برای من ای پسر روزه
که کرد عارض سیمین تو چو زر روزه ۱

ز ماه روزه چو کاهی شد ای پسر ماهت
چگونه ماهی، ماهی بود به سر روزه ۲

تو را چو از شکرت بوی شیر می‌آید
سپید شد شکرت همچو شیر در روزه ۳

ز لعل پر نمکت بوی خون همی‌آید
گشاده‌ای تو به خون دلی مگر روزه ۴

ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی
لبم گشاد به خونابهٔ جگر روزه ۵

ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را
تباه کرد به خون مردم بصر روزه ۶

دل از فراق تو در روزهٔ وصال بماند
به جان تو که بنگشاد او دگر روزه ۷

اگر سال کنم بوسه‌ای جواب دهی
که بی‌شکی برود حالی از شکر روزه ۸

وگر به شب طلبم بوسه‌ای بگویی روز
که کس نداشت بدین شام تا سحر روزه ۹

چو من ز عشق تو بیمار و زار مانده اسیر
بیار بوسه و بیمار گو بخور روزه ۱۰

چو جان رنج کش من ز هجر در سفر است
رواست گر بگشاید درین سفر روزه ۱۱

اگرچه من نگشایم ولیک بگشاید
به یک شکر ز لب خوب دادگر روزه ۱۲

خدایگان فلک قدر آنکه هر رمضان
ز خوان او بگشاده است قرص خور روزه ۱۳

سه ماه روزه گرفت و ز نور روزه او
مدام در دو جهان گشت نامور روزه ۱۴

ز بهر روزه شه نه سپر جشنی ساخت
که بو که شه بگشاید بدین قدر روزه ۱۵

فرشتگان که ز شوق خدای می‌دارند
میان عرش معظم ز خواب و خور روزه ۱۶

اگرچه صایم دهرند لیک بگشایند
موافقت را با شاه پر هنر روزه ۱۷

کسی که روزه گرفته است از شفاعت او
اگر ز هیچ شماری توان شمر روزه ۱۸

اگرچه خشک‌لب افتاد بحر و بر امروز
ز ابر دست تو بگشاد بحر و بر روزه ۱۹

حسام گوهریت لب ببست و نگشاید
مگر به خون دلم خصم بد گهر روزه ۲۰

چو بام فتح گشادی ز چتر لعل گشاد
همای چتر تو از دامن ظفر روزه ۲۱

کسی که سرکشد از طاعت تو یک سر موی
هبا شمر تو نماز وی و هدر روزه ۲۲

خدایگانا شعر لطیف را عطار
ردیف کرد به مدح تو سر به سر روزه ۲۳

منم که ختم سخن بر من است و زهره کراست
که صد سخن بگشاید بدیهه بر روزه ۲۴

همیشه تا شب و روز است عید روزی باد
هزار عیدت و عیدیت باد هر روزه ۲۵