خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری است که از گذر زمان، پیری و مرگ سخن می‌گوید. شاعر از روزگاری می‌گوید که عمرش به پایان رسیده، مانند درختی که برگ‌هایش ریخته و جای گل‌ها را برف و کافور گرفته است. او از نعمت‌های گذشته یاد می‌کند که دیگر وجود ندارند و حالا بیمار، خسته و تنها شده است. سپس پیام مرگ را می‌شنود که به او نوید می‌دهد به سوی بوستان امید برود و از این جهان کهنه رها شود. مرگ به او می‌گوید روحش را از زندان تن رها کند و به جهانی جدید برود که پر از زیبایی، شادی و دوستان است.

رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی درباره مرگ، پیری و گذر زمان است که برای درک کامل آن، خواننده باید از بلوغ فکری کافی برخوردار باشد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن سنگین یا نامفهوم باشد.

روزگاری که از طلایه مرگ
شاخ عمر مرا خزان شد برگ

ریخت در جویبار و گلبن خشک
برف و کافور جای سنبل و پشک

نعمت و ناز رخت بسته ز کوی
سر به چوگان تن فتاده چو گوی

گشته در خانقاه گوشه نشین
داده بر باد هوش و دانش و دین

خوار و بیمار و زار و فرسوده
خون به رخساره از جگر سوده

بسته برزخ در خروج و دخول
گشته از قیل و قال خلق ملول

پیک رحلت که پیریش نام است
مرگ را صحبتش سرانجام است

از در آمد مرا بداد نوید
کاندرآ سوی بوستان امید

رخت بربند ازین سرای کهن
جامه نو پوش و خانه را نو کن

برهان روح را ز محبس تن
وین پری را ز بند اهریمن

جامه نو کن که شوخکن شد و زشت
خوشه خوشیده شد درو کن کشت

تا ببینی یکی جهان فراخ
لاله در باغ و میوه اندر شاخ

شهد و شیر و شراب و شاهد و شمع
دوستان در کنار و یاران جمع

آرزوها بکام و دلها شاد
باغها سبز و خانها آباد

«ادیب الممالک»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir