شماره ۷۳ - شبی که غیر در آن آستان نمیماند

شبی که غیر در آن آستان نمیماند
مرا شکایتی از پاسبان نمیماند ۱

ز پنجروزه تماشای گل، دریغ مدار
که باغ گل، بتو ای باغبان نمیماند ۲

بدامت آیم و، دانم که مرغ هیچ چمن
ز شوق دام تو، در آشیان نمیماند ۳

فغان، که راز محبت بسینه میخواهم
نهان کنم ز تو، اما نهان نمیماند! ۴

بمصلحت کنم اظهار رنجش، ار دانم
که بعد از آشتی او بدگمان نمیماند ۵

ز مهر او ز کسانم، غمی، نمیدارم
که ماه من بکسی مهربان نمیماند! ۶

دلت مباد غمین از شکایتم، خوش باش،
بماند آنچه بدل، بر زبان نمیماند! ۷

فتاد کار به آه شبانه ام، فرداست
که روز خوش بتو ای آسمان نمیماند! ۸

رساند مژده ی وصل تو قاصد و، خجل است
چگونه شاد شوم؟ کاین بآن نمیماند! ۹

فغان که اشک من امشب اگر بروز وداع
بجا غباری ازین کاروان نمیماند ۱۰

خوشم ز گریه بکویش ز بهر غیر آنجا
ز نقش پای من آذر/ نشان نمیماند ۱۱