شماره ۱۶۵ - حسرتم این است در دل، کز فراق روی تو

حسرتم این است در دل، کز فراق روی تو
چون سپارم جان، سپارندم به خاک کوی تو ۱

رفتم از کوی تو گریان، لیک رشکم می کشد،
کز سرشکم غیر خواهد جست راه کوی تو ۲

دسته ی گل، صبح در دستت چو بینم در چمن
بلبل از بوی گل افتد مست و من از بوی تو ۳

رشک می کشتم، اگر خوی تو چون روی تو بود
غیر را محروم از روی تو دارد خوی تو ۴

بعد ازین، این مدعی چون بر در جانان روی
من هم آیم از قفا و ایستم پهلوی تو ۵

یا تو را بینند و بگشایند در بر روی من
یا مرا بینند و نگشایند در بر روی تو ۶

تا کنند از ساده لوحی های آذر آگهت
قاصد از وی نامه ی ننوشته آرد سوی تو ۷