شمارهٔ ۱۷ - بتاریخ مولود پسران خود گفته (۱۱۹۴ ه.ق)

شکر آذر، که شب هشتم ماه آذار
دو شکفته گلم، از گلبن آمال دمید ۱

شب عیدم، دو فرشته بلب بام نشست؛
هر یکی را دم روح القدس از بال دمید ۲

یعنی از لطف الهی بسرم سایه فگند
دو سهی سرو، که از روضه ی اقبال دمید ۳

شمع دو ماه نوم، نیمه ی آن شب افروخت
نور دو صبح خوشم، اول آن سال دمید ۴

هر دو گوهر، ز یکی درجم، ناگاه نمود
هر دو اختر، ز یکی برجم ؛ فی الحال دمید ۵

نام این ابراهیم آمد و آن اسماعیل
چون برایشان دم فیض نبی و آل دمید ۶

سیم اختر، بسر آن، پر جبریل فشاند؛
نکهت گل، برخ این، دم میکال دمید! ۷

خواند خور، بر رخشان اول روز آیه ی نور
و ان یکاد آخر شب، ماه ز دنبال دمید ۸

کیشان، تخت بشایستگی بخت نهاد؛
جمشان، نای بفرخندگی فال دمید ۹

نروم یا رب ازین باغ، که بینم خطشان
چون ز گل سبزه بآرایش تمثال دمید ۱۰

چون بشیرم خبر از مقدمشان داد و دلم
حرزشان از دم جان پرور ابدال دمید ۱۱

خامه برداشتم و نامه، نوشتم تاریخ
«دو مه نو شبی ازمشرق اجلال دمید» ۱۲