شمارهٔ ۱۸ - خواجه ی نوکیسه

شبی بخلوتی از چشم تنگ چشمان دور
نه هوشیار و نه مست و نه خفته نه بیدار ۱

نشسته بودم و در سینه کینه یی نه ز کس
نشسته بودم و بر لب شکایتی نه ز یار ۲

زبان بریده، ز ذکر جهان، مگر زدو ذکر؛
قدم کشیده ز کار جهان، مگر زدو کار ۳

نخست، در طلب نعمت نیامده شکر
دگر ز خجلت جرم گذشته استغفار ۴

که ناگهان، یکی از دوستان روحانی
ز در درآمد با جسم زار و جان نزار ۵

بگریه گفت: تو هم حال من نمی پرسی
درین دیار، که یاری نپرسد از غم یار؟! ۶

بآستین، ز رخش گرد رفتم و گفتم:
ز چیست گریه ات؟ ای از دلم ربوده قرار! ۷

بگفت: داشتم از روزگار دوش غمی
که گر شمارمش امروز، تا بروز شمار ۸

نگفته باشم از آنها، مگر کمی از بیش
نگفته باشم از آنها، مگر یکی ز هزار ۹

میانه ی من و دل، گفتگو که شد، ناگاه
سحر بباغ مرا خضر ره نسیم بهار ۱۰

بباغ رفتم و، هر سو نظاره میکردم
ز بخت بد، بیکی مجلسم فتاد گذار ۱۱

خجسته مجلسی از خواجگان دو صف بسته
یکی غریب نواز و یکی ضعیف آزار ۱۲

ستاده من متحیر درین میان ناگاه
ز لطف خواند مرا سوی خود یکی ز کنار ۱۳

پس از سلام، بمجلس درآمدم به ادب؛
رخم ز خجلت زرد و دلم ز شرم فگار ۱۴

بگوشه یی که نمودند جای، بنشستم
کشیده سر بگریبان غم، چو بوتیمار ۱۵

ز کبر خواجه ی نوکیسه ی دنی زاده
ز هم نشینی من، آمدش همانا عار ۱۶

درید بیجهتم پوستین ز کینه و کرد
بجرم شرکت نظم نظامیم آزار ۱۷

علامت بد عالم، ز علم کرد اعلام؛
شعار ناخوش شاعر، ز شعر کرد اشعار ۱۸

کنون بگو چکنم؟!- گفتمش : گناه ز تست،
فقیر را به غنی، مور را بمار چکار؟! ۱۹

نه تو ز آدمی افزون، نه او ز شیطان کم
که وقت سجده که فرمودش ایزد جبار ۲۰

چه گفت؟ - گفت ز تیره دلی و خودبینی
«خلقته من طین و خلقتنی من نار» ۲۱