شماره ۲۶ - یکی روز رفتم به باغی ز کاخ

یکی روز رفتم به باغی ز کاخ
که گل رخت بر بسته بودش ز شاخ ۱

دلم سوخت بر بلبل تیره بخت
که نالیدی از هجر گل بر درخت ۲

ندیدی چو روی گل اندر میان
پریدن همی خواستی ز آشیان ۳

به آن بینوا گفتم اینک هنوز
نرفته است از رفتن گل دو روز ۴

روی چون ز سر منزل دوستان
نه جای گل است آخر این بوستان؟! ۵

بمان تا جهان نو کند عهد گل
به گلبن فرود آورد مهد گل ۶

اگر بایدت گل، مرو زینهار
که گر زود یا دیر، آید بهار ۷

ز ابر بهار و ز باد شمال
شود ساحت باغ مینو مثال ۸

ز هر شاخ، در خنده آید گلی
ز هر آشیان، بر پرد بلبلی ۹

بنالید آن بلبل تنگدل
که زخمم مزن بر دل ای سنگدل ۱۰

به این با غم آورد گل از نخست
نخستم به گل گشت پیمان درست ۱۱

به شوق گل این باغ شد منزلم
در این منزل آسود از گل دلم ۱۲

دل و جانم از بوی گل گشت مست
در این گلشنم داشت گل پای بست ۱۳

شب و روز با گل در این بوستان
مرا بود بس رازها در میان ۱۴

به هر شاخم از شاخ پرواز بود
هزارم هم آواز دمساز بود ۱۵

کنون کآمد ایام دولت به سر
ازین باغ گل بست بار سفر ۱۶

روم من هم از پی، چو گل زار رفت
نماند به جا دل، چو دلدار رفت ۱۷

به گوشم ز گل داستان‌ها بسی است
به هر شاخم از گل نشان‌ها بسی است ۱۸

از آنها به یاد آیدم هر نشان
چکد خونم از دیده ی خون فشان ۱۹

پس از گل، به گلشن نشینم چرا؟!
نبینم چو گل، خار بینم چرا؟! ۲۰

چرا عیش بر خویش سازم حرام؟
ز غوغای زاغان ناخوش خرام؟! ۲۱

کنون می‌روم تا گل آید به باغ
هم از بوی گل بلبل آید به باغ ۲۲

بگفت این و نالیدن آغاز کرد
بنالید و از شاخ پرواز کرد ۲۳