شماره ۴۱ - روز طرب و خرمی دولت و دین است

روز طرب و خرمی دولت و دین است
دوران زمان شاد به دارای زمین است ۱

می گفت و همی دید در آیینه به مژگانش
آن تیر که از جوشن جان بگذرد این است ۲

می گفت و همی خست به دندان لب خندانش
لعلی که به عقد گهر آمیخت چنین است ۳

نبود عجب ار بخت سیاهم طلبد کام
زان روی که بازلف و خط و خال قرین است ۴

زین پس من و با روز سیه گوشه ی عزلت
کان خال سیه نیز چو من گوشه نشین است ۵

تا دوزخ هجران چه کند روز وداعش
بر من چو به عاصی نفس باز پسین است ۶

این روی تو یا پرتوی از لمعه ی قدس است
این کوی تو یا گلشنی از خلد برین است ۷

این نکهت گیسوی تو یا بوی بهار است
این چنین خم موی تو یا نافه ی چین است ۸

این مهبط نور است که در وادی طور است
یا انجمن شاه که در گلشن فین است ۹