شماره ۲ - ز عارض برقع افکندی، گشودی روی زیبا را

ز عارض برقع افکندی، گشودی روی زیبا را
ز برق رخ زدی آتش بساط خرمن ما را ۱

سفید از انتظار مقدمت شد چشم امیدم
خوشا روزی که همچون نور، بر چشمم نهی پا را ! ۲

شدم چون لاله از داغ فراقت بارها اخگر
نهادی بر دلم باری دگر داغ سویدا را! ۳

نگردد مانع جولان عاشق زیر و بم هرگز
که فرقی نیست اندر ساز مجنون کوه و صحرا را ۴

به هر محفل که آن شوخ پری رو در سخن آید
برد اعجاز لعلش قدر انفاس مسیحا را ۵

خیال طره اش در گردن عاشق بود دامی
رهائی نیست ممکن از کمند زلف او ما را ۶

به روی شاهد گل غازه زد مشاطه قدرت
به عبرت چشم بگشا گر هوس داری تماشا را ۷

نشان هستی ما محض امکان است در عالم
هوس داری ز ما میکن سراغ نام عنقا را! ۸

الهی تکیه گاهی نیست ما را جز خمار می
عصای ما ضعیفان کن خیال قد مینا را! ۹

نمودم آن قدر تمهید سامان سخن طغرل
به گوش شاهد معنی کنم عقد ثریا را ۱۰