شماره ۵ - ماه من هر گه کشاید طره لبلاب را

ماه من هر گه کشاید طره لبلاب را
می برد از جعد هر زن گوش آب و تاب را ۱

افکند از رتبه از رخ افکند جلباب را
درد انوار جمالش صافی مهتاب را ۲

مصحف رویش که باشد از خط ریحان صنع
کاتب قدرت کجا ماند غلط اعراب را؟! ۳

در غمش کلک دبیر قلب من خط می زند
از تپیدن اضطراب نسخه سیماب را! ۴

می دواند ز اشک خونین هر زمان رود دلم
بی ابا بر روی من این طفل بی آداب را! ۵

در چمن از طرز رفتارش چه می پرسی ز من
کز خرامش پای در زنجیر باشد آب را! ۶

فرق بسیار است بین ما و زاهد در سجود
کی برابر می کنم با ابرویش محراب را؟! ۷

کوه کن می کن بناخن کوه تن را از غمش
نغمه دیگر بود آهنگ این مضراب را ۸

از هجوم اشک خود هر لحظه می ترسم کز آن
خاک این صحرا به سنگ آرد سر سیلاب را ۹

روز و شب طغرل نوید انتظار مقدمش
می برد از چشم حیرانم چو مخمل خواب را ۱۰