شماره ۱۶ - تا عروج باده زد دستی گریبان مرا

تا عروج باده زد دستی گریبان مرا
موج می شیرازه خواهد گشت دامان مرا ۱

سرمه چشم حیا را ساز خاموشی کند
از قضا گر بگذرد بلبل نیسان مرا ۲

بس که گلزار خیالم دارد از گل رنگ رنگ
گر هوس داری تماشا کن گلستان مرا! ۳

چون گوهر مضمون یک معنی ام از پا تا به سر
امتیازی نیست از دامن گریبان مرا ۴

پیش نیرویم کند رستم سجود اعتراف
گر ببیند صولت بازوی دستان مرا ۵

می کند ختم کمال درس علم عاشقی
یکدمی مجنون نشیند گر دبستان مرا ۶

گر چه صد گوهر کشیدم دوش در سلک سخن
اعتباری کی بود امروز دیوان مرا؟! ۷

پیشکش در پیش ابرویش سری آورده ام
کی بود قدری به نزد تیغ او جان مرا؟! ۸

طغرل از صبح امیدم یک شرر پیدا نشد
تا نماید روشنی شمع شبستان مرا! ۹