شماره ۱۲۱ - از تبسم لعل او تا نشئه از مل می کشد

از تبسم لعل او تا نشئه از مل می کشد
چهره مینا عرق از شرم قل قل می کشد ۱

از خدنگ ناز چشم شوخ او ایمن مباش
نشتر مژگان او خون از رگ گل می کشد ۲

عمرها بهر وصال اندر بیابان غمش
کاروان شوق من بار توکل می کشد ۳

از فریب دانه خال سیاهش کن حذر
مرغ دل را دام زلفش بی تحمل می کشد ۴

ساز صوت و نغمه ای دارم که هر جا مطربیست
تار قانونم ز مد آه بلبل می کشد ۵

نسخه آشفته جزو پریشان غمم
مانی و بهزاد تصویرم ز سنبل می کشد ۶

در دماغ خشک بخت تیره واژون من
روغن بادام را از نبض کاکل می کشد ۷

نرگس سحر آفرینش بهر تعلیم فسون
بی ابا هاروت را از چاه بابل می کشد ۸

ناخن برهان طغرل چون به دور زلف او
خار تطبیق از کف پای تسلسل می کشد؟! ۹