شماره ۱۲۷ - تا نزاکت زان خرام قد دلجو می چکد

تا نزاکت زان خرام قد دلجو می چکد
از حیا سر و آب گشته بر لب جو می چکد ۱

رمز زلف او به صحرای ختن شد آشکار
خون حسرت تا ابد از ناف آهو میچکد ۲

از لطافت های حسن آبدار او مپرس
موج گوهر از حدیث وصف آن رو می چکد ۳

بسملم کرد و به خاک انداخت آن ظالم هنوز
قطره های خون من از تیغ ابرو می چکد ۴

بوالهوس بگذر ز سودای خیال زلف او
سیل طوفان بلا از هر سر مو می چکد! ۵

ای دل اندر آستان او رسی غافل مباش
رشحه اندوه و غم از خاک آن کو می چکد! ۶

از ره مستی جهانی را ببین در خاک زد
خون مردم دم به دم زان چشم جادو می چکد! ۷

در غضب چین جبینش دیدم و گفتم به دل
شربت سر کنگبین از شاخ لیمو می چکد ۸

طغرلم در صید معنی های رنگین بلند
از صفای شعر من تا حشر لؤلؤ می چکد! ۹