هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و هجران معشوق سخن میگوید و تأثیرات عمیق این عشق را بر روح و روان خود توصیف میکند. او از زیباییهای معشوق و دردهای دوری از او میگوید و از قدرت جادویی عشق و تأثیر آن بر زندگی خود سخن میراند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه عمیق و استفاده از استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند هجران و غم عشق نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۴۰ - غنچه را لعل لبت دلخون کند
غنچه را لعل لبت دلخون کند
سرو را نخل قدت واژون کند ۱
لهجه لعل تو از خاک عدم
مرده صد ساله را بیرون کند ۲
آنچه سودای تو با من می کند
کی غم لیلیش با مجنون کند؟! ۳
مرهم وصل تو درم را دواست
لیک هجرانت غمم افزون کند ۴
چشمت ار ماروت بیند بعد ازین
ترک تعلیم فن افسون کند ۵
اشکم از هجر تو چون دریا شود
رفته رفته طعنه جیحون کند ۶
نام تو روشن شود هر کس که او
فهم رمز طغرل محزون کند ۷
سرو را نخل قدت واژون کند ۱
لهجه لعل تو از خاک عدم
مرده صد ساله را بیرون کند ۲
آنچه سودای تو با من می کند
کی غم لیلیش با مجنون کند؟! ۳
مرهم وصل تو درم را دواست
لیک هجرانت غمم افزون کند ۴
چشمت ار ماروت بیند بعد ازین
ترک تعلیم فن افسون کند ۵
اشکم از هجر تو چون دریا شود
رفته رفته طعنه جیحون کند ۶
نام تو روشن شود هر کس که او
فهم رمز طغرل محزون کند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۸۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۹ - رنگ و بوی باغ حسنت در چمن شور افکند
گوهر بعدی:شماره ۱۴۱ - ارغوان در پیش رخسار تو بیرنگی کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.