شماره ۱۸۱ - از تبسم لعل او چون غنچه خندان است و بس

از تبسم لعل او چون غنچه خندان است و بس
بر جراحت های قلبم یک نمکدان است و بس ۱

گر نباشد مدعا عرض نیاز خویشتن
از عرق بر روی ساحل موج طوفان است و بس ۲

تحفه دیگر ندارم در خور عرض ادب
پیشکش در پیش تیغش جوهر جان است و بس ۳

صد کتاب حکمت درس جنون را خوانده ایم
یک جهان دیوان ولی یک بیت ویران است و بس ۴

نسخه های جوهر تیغش نمی دانم ولی
آنقدر دانم که او یک مد احسان است و بس ۵

گر چه می ریزد به خاک هر دری صد آب رو
مدعای سائل از ابرام یک نان است و بس ۶

ظلمت زلفش که یارب خط اسکندر مباد
در خیال آباد هستی یک شبستان است و بس ۷

دم به دم موج حیا گل می کند از روی او
کز عرق بر عارضش جوش گلستان است و بس ۸

طغرل از زیر و بم عشقش مرا معلوم شد
بر دلم از ناله هایش یک نیستان است و بس! ۹