شماره ۲۴۷ - بساط هستی خود را به راهت خاک می سازم

بساط هستی خود را به راهت خاک می سازم
اگر باشد زمین ناساز با افلاک می سازم! ۱

لبم از آتش شوق محبت خشک شد لیکن
ز اشک خون فشان مژگان خود نمناک می سازم ۲

لباسی در بر من نیست اکنون غیر رسوائی
گریبان تا به دامان قیامت چاک می سازم ۳

ازان روزی که دورم از دم صبح وصال او
چو شمع شام هجر آه از دل غمناک می سازم ۴

نباشد معبدی جز گوشه میخانه ام دیگر
اگر زاهد شوم از چوب رز مسواک می سازم ۵

جهانی گشت یکسر کشته چشم سیه مستش
کفن اندر شهید او ز برگ تاک می سازم ۶

چنان مستم من از جام خیال باده شوقش
که صبح وصل کی از شام هجر ادراک می سازم؟! ۷

درین وادی ز سامان شکار من چه می پرسی
که از صید معانی زینت فتراک می سازم! ۸

ز تاب شعله شوق تو خاکستر شدم لیکن
غبار کلفت از آئینه دل پاک می سازم ۹

خوشا طغرل ازین یک مصرع بحر سخن بیدل
به ذوق جستجویت جیب هستی چاک می سازم ۱۰