شمارهٔ ۱۳ - تتبع مخدومی نورا

سوزیم تا برفروزی روی آتشناک را
ساز آتش گیره ی آن شعله این خاشاک را ۱

از شکاف غنچه پنداری نمایان گشت گل
گر ز چاک پهلویم بینی دل صد چاک را ۲

گردسان خیزد زمین زان رو که در وقت خرام
جان دهد رفتار چون آب حیاتت خاک را ۳

حاجب قصرت گرم راند عجب نبود که نیست
رسم ماندن پیش شه دیوانه بی باک را ۴

ساقیا از محنت دوران ضمیرم تیره گشت
باده تا صیقل دهم آئینه ادراک را ۵

چون گدای دیر می نوشد بود صد گونه رشک
از سفال کهنه ای او ساغر افلاک را ۶

گر نه مقصودش می گلرنگ باشد دست صنع
خوشه های لعل یاقوت از چه بندد تاک را ۷

بنده پیر خراباتم که جام جود او
سوزد از یک برق می صد خرمن امساک را ۸

فانیا کار جهان جز غم نباشد باده نوش
لحظه ای گر شاد خواهی خاطر غمناک را ۹