شمارهٔ ۲۰ - تتبع خواجه

نسیم صبح بگو آن نهال رعنا را
که باغ عمر خزان دیده از تو شد ما را ۱

بیک قدح که کشیدی ز آب آتش رنگ
چه آتشی که زدی عاشقان شیدا را ۲

شدم بزهد قوی غره و ندانستم
که روزی عشق به عجز افکند توانا را ۳

تو ای جوان که شکیبا ز خیل عشاقی
ترحمی بکن این پیر ناشکیبا را ۴

فروز مشعله حسن از آتش عشق است
مدار حیف ز اهل نظر تماشا را ۵

لبت چو آب حیات است زانکه پیشش نیست
بگاه نطق ره دم زدن مسیحا را ۶

بیا که حاصل کونین برگ کاهی نیست
بکوی میکده رندان باده پیما را ۷

به جان قبول کنم هر چه شیخ فرماید
اگر نه منع کند عشق و جام صهبا را ۸

فتاد فانی بیخانمان به رسوایی
چو دید بزم خراباتیان رسوا را ۹