شمارهٔ ۲۷ - جواب خود گوید

زهی به خار مژه صد هزار زار ترا
اسیر دو گل عارض دو صد هزار ترا ۱

مباد جور خزان از بهار زیبایی
چنین که تازه شد گلشن عذار ترا ۲

دلا ز ناله مکن دعوی شکیبایی
چو دوست جلوه نماید چه اختیار ترا ۳

دوا به کلبه خمار جام گلرنگ است
گهی چو غنچه کند محنت خمار ترا ۴

چو عمر میگذرد جام می ز دست منه
که وارهاند از اندوه روزگار ترا ۵

مکش تو دامن اگر دامنت کشد خاری
به خاک اهل وفا چون فتد گذار ترا ۶

مرو به باد خودی فانیا به وادی فقر
که اندر او به چنین بار نیست بار ترا ۷