شمارهٔ ۴۲ - در طور خواجه

شگفت چون گل رخسار ساقی از می ناب
بنای زهد من از سیل باده گشت خراب ۱

مرا که نقد دل و دین برفت در سر می
ز نام و ننگ درین کهنه دیر خود چه حساب ۲

بنوش باده و دیوانه باش در عالم
که بهر عالم دیوانگی است بزم شراب ۳

جوانی است و خمار و بهار و آتش عشق
بیار می که جنون را تمام شد اسباب ۴

چو امن خواهی ازین کارگاه پر آشوب
میا ز میکده بیرون و باش مست خراب ۵

اگر خراب بود خانه جهان چه عجب
که دید خانه که آباد ماند بر سر آب! ۶

بباید آخرش اندر سر قدح رفتن
هوای باده به سر هر که را بود ز احباب ۷

اگر فنا شدنت میل هست چون فانی
برویت آنچه رسد از سپهر روی متاب ۸