شمارهٔ ۵۵ - تتبع خواجه

ز بسکه مستی عشقم ز شرح بیرون است
می است اشک جگرگون مگر که او چون است ۱

شراب را بود آن گونه زان گل رخسار
نه گونه رخ او از شراب گلگون است ۲

کمال عشق من و حسن بی نهایت او
ازان چه خلق تصور کنند بیرون است ۳

صبا سلاسل آن طره را مزن بر هم
که آن مقام دل صد هزار مجنون است ۴

بوعظ شیخ نخواهم ز عشق و باده گذشت
چرا که آن گهی افسانه و گه افسون است ۵

بیار باده که این پنج روزه مهلت عمر
چو بنگری یکی از مکرهای گردون است ۶

درون میکده آشوب می غنیمت دان
که در برون همه آشوب عالم دون است ۷

به چار صفه میخانه شد گدا ساکن
فزون بکوکبه از شاه ربع مسکون است ۸

خلاف امر به لاف فنا کند فانی
طرق بندگی ای دون مگر که ایدون است ۹