شمارهٔ ۶۶ - ایضا له

رفتی اگر چه از بر من کی گذارمت
تا بازت آورد به خدا می سپارمت ۱

کارم چو از ازل به تو افتاده تا ابد
گر صد رهم گذاری و من کی گذارمت ۲

دامان تست و دست من ار افکنی سرم
ممکن مدان که دست ز دامن بدارمت ۳

گویی که ترک جان کن و از دل برونم آر
در جانت جا دهم اگر از دل برارمت ۴

چون غیر نامرادیم از عمر امید نیست
ساقی بیار باده که امیدوارمت ۵

باید شبی که صبح قیامت صباح اوست
غمهای خویش تا به سحرگه شمارمت ۶

گویی که فانیا به دلم آر روز هجر
کی زو برون شدی که درون باز آرمت؟ ۷