شمارهٔ ۷۰ - تتبع خواجه

آن کاکل مشکین که به رخ گشت حجابت
آهست مرا کار پی رفع نقابت ۱

گنجی است ترا حسن کزو دهر شد آباد
لیکن دل دیوانه من گشت خرابت ۲

ساقی می روشن که دل غمزده تیرست
از گردش دوران ز سر زلف بتابت ۳

گر ماه نه ای چون شده از دور گذارت؟
گر عمر نه ای در شدن از چیست شتابت! ۴

گویی ز لبم کام تو چبودکه دهی جام
هم گوی خود ای جان که درین چیست جوابت؟ ۵

افسانه خود چون به تو گویم پس عمری
چون بخت من آن لحظه رود چشم بخوابت ۶

فانی ز غم مغبچگان چند وه و آه
شد در نظر پیر مغان وقت انابت ۷