شمارهٔ ۹۲ - تتبع خواجه

هر دل که نه صاف است برو فیض خرام است
مرآة رخ دوست دل آئینه فام است ۱

در آئینه جام بدیدم رخ ساقی
آن دوره آئینه مگر دوره جام است؟ ۲

از آب حیات قدحم کام به ذوق است
عمری می تلخ است و مرا عمر به کام است ۳

کی لخلخه صندل احمر خوشم آید
که قلقله ظرف میم عطر مشام است ۴

از میکده عشق چو شد باده حلالم
نانم دگر از خانقه زهد حرام است ۵

هم باد به خود آمد و هم آب ز خود رفت
در گلشنت ای سرو سمن بر چه خرام است؟ ۶

از خویش برون رفتن و در دوست رسیدن
فانی ره فقر ار چه درازست دو گام است! ۷