شمارهٔ ۹۳ - تتبع خواجه

بیا که هاتف میخانه دوش پنهان گفت
به من حکایتی از سر می که نتوان گفت ۱

چو گشت واقف ازین حال پیر باده فروش
میم به تهنیه داد و به لطف و احسان گفت ۲

که ای گدای خرابات ناامید مباش
چرا که هاتف غیب آنچه بایدت آن گفت ۳

ازان زمان که دلم نشاء یافت از می عشق
به خویشتن همه دشوار دهر آسان گفت ۴

براه از سخن پیر دیر افتادم
که شیخ خانقه این نکته ها دگر سان گفت ۵

از آن به لاله دلم خون شده درونم سوخت
که درد خون دل و رنج داغ هجران گفت ۶

حدیث بستن زنار و بت پرستی من
به خلق عاقبت آن شوخ نامسلمان گفت ۷

چو دل ز زلف وی آشفته بود از خاکش
هر آنچه پرسه نمودم همه پریشان گفت ۸

کسی خلاص ز گرداب غم شد ای فانی
که زیر دور فلک ترک اهل دوران گفت ۹