شمارهٔ ۱۰۶ - تتبع خواجه

اگر چه پیر مغانم پیاله داد به دست
به عشوه مغبچه ام کرد مست و باده پرست ۱

ز شیخ و خانقه و حور و روضه ام فارغ
مرا که پیر و جوانی چنین میسر هست ۲

ببین بلندی چرخ برین و پستی خاک
نگون شدن چو نخواهی بساز خود را پست ۳

خوشم ز مستی جام فنا به شکر همین
که نیستم ز می عجب و خود پرستی مست ۴

بهر شکست که در زلف دلکش افکندی
هزار دل که درو بسته بود یافت شکست ۵

دلا در آتش می سوز نقش هستی خویش
که هر کسی که نکرد این عمل ز خویش نرست ۶

مده به رند خرابات عهد می ای شیخ
که قسمت این شده از ساقیان عهد الست ۷

بیار باده بی اختیاری ای ساقی
که اختیار درین کارگه به دل نه نشست ۸

وصال بایدت از خویش بگسل ای فانی
که هر که او ز خودی شد جدا باو پیوست ۹