شمارهٔ ۱۰۷ - مخترع

آمد بهار دلکش و گلهای تر شکفت
دلها ز آن نشاط ز گل بیشتر شکفت ۱

دل از صباحت رخ خوبت گشاده شد
مانند غنچه ای که به وقت سحر شکفت ۲

میآید از گل چمن عشق بوی خون
گویا که غنچه هاش ز خون جگر شکفت ۳

گر خنده زد ز گریه چشمم عجب مدان
چون ابر اشک ریخت گل تازه برشکفت ۴

ساقی بهار شد قدحم ریز لب به لب
خاصه که از شکوفه چمن سر به سر شکفت ۵

زان نخل ناز خنده به عشاق و وصل نی
همچون گلی که از شجر بی ثمر شکفت ۶

فانی عجب مدان اگر آن گل شکفته است
از اشک ابرسان تو بشکفت اگر شکفت ۷