شمارهٔ ۱۱۵ - مخترع

اگر ز عین جفا چشم او دلم بشکست
چه مردمی متوقع بود ز کافر مست ۱

مرا که مرغ دل از قید دام فارغ بود
به حلقه موی یکی طره شد دگر پا بست ۲

چو نخل قد تو در باغ سینه بنشاندم
به سینه تیر تو چون نخل دیگرم ننشست ۳

خودی فروخته رندان می مغانه خرند
نه خود پرست چو شیخ است رند باده پرست ۴

ز اوج میکده نایم به بام چرخ فرو
که همتم نکند میل سوی منزل پست ۵

ز دست مغبچه می نوش سازم ای زاهد
که هست کوثر و حور این دو در جهان گر هست ۶

به باده هستی خود را بشوی ای فانی
که از هزار بلا رست آنکه از خود رست ۷