شمارهٔ ۱۳۶ - مخترع

لبت که برگ گل تر به باده آمیزد
دگر عجب که مسیحا ز باده پرهیزد ۱

به عشوه نرگس شوخت به طرفة العینی
هزار فتنه ز هر گوشه ای برانگیزد ۲

دلم ضعیف و می تندوش مگر ساقی
گلابی از خوی رخسار بر قدح ریزد ۳

دل از خیال میان تو هر زمان خود را
چو لولیان بلاغت ز ریشه آویزد ۴

صفا ز باده دوران مجو چنین که سپهر
غبار فتنه ز پرویزن بلا بیزد ۵

عجب که زهره پس کار خویش بنشیند
بناز شاهد ما چون برقص برخیزد ۶

نه ایستد خرد حیله گر به کشور عشق
چو شیر شد یله رو به ز رخنه بگریزد ۷

دلم ز کثرت شغل صراحی می سوزد
بنور شمع چو پروانه ای که بستیزد ۸

هر آنکه مغبچه و باده خواست چون فانی
به خاک دیر مغان خون دل برآمیزد ۹